Επιλογές χρήστη



Powered By Saaraan

Διαφημίσεις

Για να διαφημιστείτε και εσείς μαζί μας, χρησιποιήστε την φόρμα επικοινωνίας.
Μονή Ευαγγελίστριας

 

Ταξιδεύοντας στην Παλιά Εθνική οδό Αθήνας –Λιβαδειάς , στην Αλίαρτο ερχόμενοι από Αθήνα στρίβουμε αριστερά, περνάμε μέσα από το χωριό Μάζι ,και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στις πλαγίες του Ανατολικού Ελικώνα.
Δώδεκα χιλιόμετρα μέχρι το ορεινό χωριό Ευαγγελίστρια ( Ζαγαράς), αντικρίζουμε το χωριό και πριν μπούμε σε αυτό ,διασταύρωση στο δεξί μας χέρι, πινακίδα και μετά από λίγο το Μοναστήρι. Στα 600 μέτρα περίπου υψόμετρο από τον περίβολο της Μονής η θέα είναι υπέροχη.
Απέναντι το χωριό Ευαγγελίστρια και πιο πάνω η κορυφή του Ανατολικού Ελικώνα


‘’ Ζαγαράς,, με ύψος 1525 μέτρα, κάτω η κοιλάδα των Μουσών το χωριό Άσκρη ,και η Κωπαΐδα
Η πρώτη εικόνα σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι ένα νεόχτιστο Μοναστήρι. Όλα τα κτίσματα του εξωτερικά τουλάχιστον φαίνονται καινούργια. Τα τοξωτά παράθυρα βυζαντινής νοοτροπίας στο διώροφο μεγάλο , κτήριο της Ανατολικής πλευράς αλά και στα άλλα κτίσματα .
Περνάμε την κεντρική πύλη και το καμπαναριό, περνάμε κάτω από τα κελιά των μοναχών και μπαίνουμε στην κεντρική αυλή,
Το μέσον ( το κέντρο της ζωής του Μοναστηριού) καταλαμβάνει μια αρκετά μεγάλη Εκκλησία το Καθολικό που ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο του τετράστυλου σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο ναού.
Στην Βόρεια πόρτα εισόδου στο νάρθηκα σώζεται ανάγλυφη κτητορική επιγραφή που γράφει ,,ανακαινίσθη,, και ίσως να εννοεί ,,ανηγέρθη,, για εργασίες που ΄΄εγιναν το 1665.
Είναι το στοιχείο που δείχνει ότι το Μοναστήρι είναι τουλάχιστον πριν το 1665.
Μπαίνοντας μέσα στην Εκκλησία διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για παλιό κτίσμα. Τόσο ο κυρίως ναός όσο και το ιερό, ιδίως στα υψηλά μέρη, έχουν πλούσια αγιογράφηση που έχει όμως καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό από την υγρασία.
Το τέμπλο καινούργιο ,,βυζαντινό,, ξυλόγλυπτο καλλιτέχνημα που έγινε τελευταία, έχει ωραίες παλιές εικόνες βυζαντινής τέχνης που μεταφέρθηκαν από το παλιό απλό γύψινο τέμπλο. Αυτό αφαιρέθηκε μη έχοντας καμιά ιδιαίτερη αξία. Μέσα σε όμορφες ολοσκάλιστες λειψανοθήκες φυλάσσονται λείψανα αγίων. Έχουν τοποθετηθεί σε γυάλινη προθήκη και εμφανή θέση για τον προσκυνητή. Είναι τα Ιερά λείψανα
της Αγίας Παρασκευής ,των Αγίων Ιγνατίου , Καλλινίκου , Τρύφωνα, Διονυσίου, Βονιφατίου και άλλα.
Όταν οι πρώτες Μοναχές νεαρές τότε το 1959 έφτασαν εδώ από την πατρίδα τους την Αράχοβα και την Λιβαδειά για να μονάσουν βρήκαν μόνον ερείπια, χαλάσματα και συντρίμμια. Επανίδρυσαν το Μοναστήρι με επικεφαλής μια χαρισματική προσωπικότητα την Γερόντισσα Ανθούσα Μαντά από την Αράχοβα.
Η βοήθεια της Ιεράς Μητρόπολης Θηβών και Λεβαδείας , των στρατιωτικών μονάδων που εδρεύουν στην Θήβα ,και των κατοίκων της περιοχής στάθηκε σημαντική.
Έγινε εξωραϊσμός ,αναπαλαίωση συντήρηση παλαιών κτισμάτων, και ανέγερση καινούργιων, με πίστη και εργατικότητα κατάφεραν να μεταμορφώσουν το Μοναστήρι σε λίγο διάστημα.
Στην αίθουσα υποδοχής ( Αρχονταρίκι) υπάρχει για τον επισκέπτη κέρασμα, Οι Μοναχές θα προσφέρουν καφέ, λουκούμι και δροσερό νερό.
Στον Ξενώνα μπορεί να φιλοξενηθεί ο κάθε προσκυνητής η οδοιπόρος που έφτασε και νύχτωσε στο Μοναστήρι. Η Ηγουμένη και οι Μοναχές θα φροντίσουν γι’ αυτό.
Σε άλλη αίθουσα είναι η έκθεση εργόχειρων και χειροτεχνημάτων. Κεντήματα και πλεκτά, υφαντά και μικρές εικόνες. Είναι έργα των αδελφών. Υπάρχει ακόμα πλούσια συλλογή από ξυλόγλυπτα, αναθήματα ,σταυρουδάκια, κάρτες, αναμνηστικά. Και μια μικρή προθήκη με Χριστιανικά βιβλία, όλα διατίθενται στους προσκυνητές, γιατί τα έσοδα είναι από το κεράκι που ανάβουν στην εκκλησία οι πιστοί και, ότι τους δώσει η έκθεση και το εργόχειρο τους.
Το υπόλοιπο τμήμα αυτής της πτέρυγας το καταλαμβάνουν κοιτώνες, με μικρά δωμάτια για την φιλοξενία επισκεπτών σε ειδικές περιπτώσεις.
Από την εσωτερική αυλή στον πρώτο όροφο του ίδιου κτηρίου προς Βορά είναι η κουζίνα και η τραπεζαρία των Μοναχών. Παράπλευρα είναι η τραπεζαρία των ξένων.
Η υπόλοιπη πτέρυγα στεγάζει τα εργαστήρια των Μοναχών. Στα εργαστήρια υπάρχουν αργαλιά που υφαίνουν οι μοναχές τα περίφημα Αραχωβίτικα χαλιά, η φτιάχνουν τα κεντήματα ,τα πλεχτά και τα άλλα χειροποίητα.
Βγαίνοντας από την εσωτερική αυλή απέναντι από την είσοδο της κεντρικής εκκλησίας και αριστερά υπάρχει ένα μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο χρονολογείται στους όψιμους μεταβυζαντινούς χρόνους. Είναι παλιό κτίσμα, για να φτάσεις εκεί κατεβαίνεις μερικά σκαλιά, μια μικρή καμάρα και η μικρή θολωτή οροφή, η Αγία Τράπεζα πολύ κοντά σου, δεν υπάρχει τέμπλο για να την κρύψει. Εδώ γίνονται οι καθημερινές Ακολουθίες της Μονής από την Ηγουμένη και τις Μοναχές.
Κάτω από την Εκκλησία της Ευαγγελίστριας υπάρχει μια υπόγεια κρύπτη, κατακόμβη της Αγίας Τριάδος, είναι Τρίκλητος. Επί Τουρκοκρατίας η κρυφή είσοδος της βρισκόταν μέσα στον ναό ,και μάλιστα κάτω από την Αγία Τράπεζα. Μία καταπακτή οδηγούσε σε αυτή με ασφάλεια. Έτσι όταν εμφανίζονταν οι αλλόθρησκοι όλα τα πολύτιμα αφιερώματα και πράγματα του Μοναστηριού έβρισκαν προστασία μέσα στην κρύπτη.
Μαζί με αυτά κάποτε και οι άνθρωποι, η κρύπτη αυτή ασφαλώς είχε την έξοδο της.
Υπάρχει παράδοση ότι η έξοδος διαφυγής κατέληγε κοντά στο χωριό Πέτρα, που βρίσκεται στους πρόποδες του Ελικώνα. Εκείνο όμως που είναι περισσότερο από βέβαιο, είναι ότι η κρύπτη αυτή στα χρόνια της Τουρκοκρατίας φιλοξενούσε το ‘’Κρυφό σχολειό’ της Μονής. Όπου θα μάθαιναν το Όκτωήχι , και το Ψαλτήρι, με το φως της καντήλας να φωτίζει ,και μπροστά στα μάτια τους το όραμα της Λευτεριάς.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η είσοδος της κρύπτης ,η παλιά είσοδος ,κάτω από την Αγία Τράπεζα. Απ’ αυτή θα περνούσαν τα Ελληνόπουλα πηγαίνοντας τις σκοτεινές νύχτες στο σχολειό, τραγουδώντας όπως λέει ο ποιητής το:
Φεγγαράκι μου λαμπρό
Φέγγε μου να περπατώ
Να πηγαίνω στο σχολειό
Να μαθαίνω γράμματα
Γράμματα σπουδάγματα
Του θεού τα πράματα…..
Για να μάθουν τα κολλυβογράμματα όπως τα έλεγαν για να μην χαθεί το Γένος.
Το Μοναστήρι της Ευαγγελίστριας βρισκόταν σε μεγάλη ακμή στα χρόνια του ξεσηκωμού του Γένους. Πρώτο ξεσηκώθηκε και αυτό για την αποτίναξη του Τούρκου δυνάστη.
Τα πλούτη δεν ήταν και λίγα, είχε μεγάλη περιουσία τότε σε κτήματα και λιοστάσια. Όλα τα διέθεσε απλόχερα για τον αγώνα
Αυτό μαρτυρούν τα λίγα κειμήλια που διασώθηκαν. Οι Μοναχοί του είχαν οι περισσότεροι μυηθεί στον όρκο της Φιλικής Εταιρίας απ’ τον Επίσκοπο Θηβών Παϊσιο ( 1820-1850).
Πολλοί από τους αγωνιστές της περιοχής στον επτάχρονο αγώνα βρήκαν στην Μονή της Ευαγγελίστριας φιλοξενία. Γι’ αυτό η παράδοση φέρνει σαν προστάτες του μοναστηριού τους καπεταναίους Οδυσσέα Ανδρούτσο, Αθανάσιο Διάκο, και τον αρχιστράτηγο της Ρούμελης Γεώργιο Καραϊσκάκη. Ο Αθανάσιος Σκουρτανιώτης ο Αγωνιστής Πολέμαρχος από τα Δερβενοχώρια στο Μοναστήρι ξεκουράστηκε και προετοιμάστηκε για την τελευταία του μάχη στην Αγία Σωτήρα στο Μαυρομάτι στις 26 Οκτώμβρη του 1825.
Μετά την απαλλοτρίωση των περιουσιών των Ελληνικών μοναστηριών από το Ελληνικό κράτος πολλά μοναστήρια στην Ελλάδα διαλύθηκαν το ίδιο και το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας σιγά –σιγά διαλύθηκε.
Πότε ένας-δυο Μοναχοί ,πότε κανένας στα χρόνια που κύλησαν κρατούσαν σαν φύλακες αναμμένο το καντήλι της Μεγαλόχαρης.
Στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13 από εκεί περνούσαν όταν έγινε η επιστράτευση όσοι καλούνταν να καταταγούν στο Στρατό
Και το 1940 το ίδιο. Την περίοδο της Γερμανό-Ιταλικής κατοχής το Μοναστήρι ήταν σε κατάσταση ημί λειτουργίας. Ένας γέροντας μοναχός παρέμενε μόνο σ’ αυτό. Όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν. Ήταν ο Πατήρ Αγαθάγγελος, αν και μόνος του, στην δύσκολη αυτή περίοδο της κατοχής φρόντισε όσο μπορούσε το Μοναστήρι και για την διάσωση των κειμηλίων που είχαν απομείνει.
Η προσφορά του την περίοδο 1941-45 ήταν πολύ μεγάλη ώστε στο πρόσωπο του τιμήθηκε όλη η Μονή όπως αποδεικνύει έγγραφο επίσημο που πιστοποιεί τις υπηρεσίες του. Προέρχεται από τον Άγγλο Στρατάρχη Αλεξάντερ αρχηγό των Συμμαχικών δυνάμεων τότε στην Μεσόγειο.
Σε πιστή μετάφραση λέει τα εξής:
,,, η απονομή του πιστοποιητικού αυτού γίνεται εις το ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ως απόδειξις ευγνωμοσύνης κι ’εκτιμήσεως για την βοήθειαν προς τους ναύτας ,στρατιώτας και αεροπόρους της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Τούτο κατέστησεν αυτούς δυνατούς να διαφύγουν η να αποφύγουν την αιχμαλωσίαν υπό του εχθρού
Ο Στρατάρχης Αλεξάντερ
Ανώτατος Διοικητής Των Συμμαχικών Δυνάμεων,,
Και αυτό μέχρι το 1959 που επανασυστάθηκε σε γυναικεία μονή επί Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας Δωρόθεου.
Ο ΜΟΥΚΑΝΤΑΣ
Βρισκόμαστε στα 1687.
Μητροπολίτης Θηβών και πάσης Βοιωτίας ήταν ο Ιερόθεος (1685-1721)
Εκείνη την εποχή είχε γίνει Επαναστατική απόπειρα για την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού.
Ένα τμήμα Τουρκαλβανών το καταδίωκαν τότε οι αρματωλοί της Παρανασίδας ,
Κούρμας, και Σπανός
‘’προς τούτοις συνέπρατεν και ο Επίσκοπος Θηβών Ιερόθεος,, γράφει ο Κ. Σάθας.
Αυτό έφτασε κυνηγημένο στις κορυφές του Ελικώνα, εκεί στρατοπέδευσε ,στη θέση ,,Λιανοπυργος,, ανασυντάχτηκε έτοιμο να επιτεθεί.
Οι Έλληνες τους αντιλήφθησαν, καταλαμβάνουν κρυφά το Μοναστήρι, και ταμπουρώνονται μέσα. Για να σωθούν και να σώσουν και τα γυναικόπαιδα ώσπου να φτάσουν οι ενισχύσεις που είχανε ζητήσει. Οι Τουρκαλβανοί τους αντιλήφτηκαν και ο Σερασκέρης τους (επικεφαλής) έδωσε εντολή σε μια μικρή ομάδα να πάει προς το Μοναστήρι. Πράγματι ξεκίνησε το τμήμα και στην τελευταία στροφή πριν το Μοναστήρι (από εκεί ο ένας από τους δυο δρόμους πήγαινε για το χωριό Ζαγαράς) εμφανίζεται μπροστά τους η Μεγαλόχαρη με μορφή μαυροφορεμένης γυναίκας σαν μοναχή.
Τους παρακίνησε να φύγουν ,να επιστρέψουν στην θέση τους και να μην πειράξουν το Μοναστήρι. Χωρίς τίποτα άλλο χάθηκε από μπροστά τους.
Τρομαγμένοι οι Τουρκαλβανοί γύρισαν πίσω.
Ο Σερασκέρης τους ο Μουκαντά Πασάς τόσο πολύ θύμωσε που έδωσε διαταγή να κινήσει όλο το στράτευμα για την κατάληψη του Μοναστηριού.
Μόλις όμως φτάσανε στην ίδια θέση που ονομάζεται ,,Βούλα,, παρουσιάζεται πάλι η Θεοτόκος και εμποδίζει τον Πασά να προχωρήσει. Άπιστος όμως αυτός και θυμωμένος διατάζει γενική επίθεση, και κατάληψη της Μονής.
Ξάφνου και ενώ το Στράτευμα είχε ξεκινήσει η γη άνοιξε και τους κατάπιε, πόσοι ήταν πεντακόσιοι, χίλιοι, χάθηκαν όλοι. Μόνον δυο άτομα σώθηκαν
ο Σερασκέρης Μουκαντά Πασάς και ο Μουτάφης του ο γραμματικός του που αργότερα οι προσκυνητές αποκαλούσαν Μουνταφά. Τρομαγμένοι και οι δύο πήγαν στην Μονή και παρακάλεσαν τους Μοναχούς να τους κρατήσουν εκεί. Πράγματι παρέμειναν ,με το καιρό βαπτίστηκαν και αφοσιώθηκαν στην Θεοτόκο.
Ο Μουκαντάς έγινε πολύ καλός Μοναχός και όταν με τα χρόνια ο Ηγούμενος εκοιμήθη οι Μοναχοί τον επέλεξαν για Καθηγούμενο της Μονής. Ο ανακαινισμός και ο ευπρεπισμός που έγινε στο μοναστήρι ήταν δικό του έργο.
Λένε ότι ήταν τεράστια η περιουσία του σε κτήματα κοντά στις Αλυκές της Ξηρονομής που τα δώρισε στη Μονή. Και από αυτά τα εισοδήματα συντηρήθηκε για πολλά χρόνια το μοναστήρι.
Σήμερα ο χώρος από ένα παλιό κτίσμα δίπλα ακριβώς στο αρχονταρίκι όπου είναι ο Γολγοθάς με τον Εσταυρωμένο λέγεται ναϊδριον του Μουκαντά η απλώς Μουκαντάς.
Η Μονή εορτάζει 25 Μαρτίου του Ευαγγελισμού
Και 15 Αυγούστου Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Το κείμενο είναι τμήματα
Από το βιβλίο: Η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ
Της Ιεράς Μονής Ευαγγελιστρίας
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2013
Της Ιεράς Μητρόπολης Θ&Λ

 

 
Αξιολόγηση Χρήστη: / 2
ΧείριστοΆριστο 

Καιρός

Ημερομηνία/Ώρα

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

koukoura.gr

agiaanna.gr

Η μουσική της εβδομάδας

Εορτολόγιο



Τυχαία εικόνα

0002.jpg

Στατιστικά στοιχεία

88988
ΣήμεραΣήμερα27
ΕχθέςΕχθές22
Τρέχουσα εβδομάδαΤρέχουσα εβδομάδα27
Τρέχων μήναςΤρέχων μήνας436
ΣύνολοΣύνολο88988
Συνδεδεμένοι χρήστες: 0
Επισκέπτες: 12